Categorieën
Harusmuze LAIS NKdeE Tarot P'Tix

BKC

T:S IT:12

P’TiX
P’TiX BKC – ‘parole parole’

over P’TiX

P’TiX is een educatief, grafisch NKdeE programma dat van accidentele en intentionele invoer middels intuïtieve, semi-bewuste visuele projecties van de gebruiker (proefpersoon/patient/tekenares) elke dag minstens 1 narratieve potloodtekening produceert in een vierkant formaat.

P’TiX Basics

– de code van drie letters in de titels van de uitvoer is de datum van publicatie in een eigen formaat van de NKdeE.

– de accidentele invoer bestaat 52 vlekken in Oost-Indische inkt en bister gemaakt door de gebruiker.
de vlekken werden met een glasplaat op verloren kartonpapier afgedrukt, een procédé waarover de gebruiker geen enkele controle heeft en ze zijn ook in een duur gemaakt (minder dan 5 minuten) die geen intentionaliteit toelaat.

– elke dag wordt 1 vlek ‘nagetekend’ tot een niet nader bepaalde gelijkenis. de gebruiker is geheel vrij op welke manier en in hoeverre/hoelang zij de invoervlek wil ‘natekenen’.

– een volledige cyclus van het programma bestaat uit 52 dagen/tekeningen. een uitvoercyclus is pas geldig als er geen hiaten zijn in de productie.

– het P’TiX programma kent een aantal varianten waarbij de ervaring opgedaan in de dagelijkse routine wordt toegepast op andere invoer. de uitvoer daarvan wordt desgevallend benoemd met [XXX]+ ‘Extra’ waarbij XXX staat voor de lettercode van de dag waarop de uitvoer geproduceerd werd.

P’TiX invoer
12345678
910111213141516
1718192021222324
2526272829303132
3334353637383940
4142434445464748
49505152
Klik op het cijfer om de invoer met hun uitvoer tot nog toe te bekijken.

blader invers chronologisch door alle P’TiX uitvoer

P’TiX INDEX

gedicht
LAIS CCXCVII
Fragiele stralen, noorderwind en schriel
de meeuwen krijsen boven ’t stort. Rot brandt
in de tankers der verdoemden, de kiel
is lek, het natte zout vat vuur, het zand
verglijdt in de klemmende hand, de wand
stuurt het vuur naar de andere wand, niets
houdt hier nog stand, het licht is van kant, iets
heeft mensen als poppen van stro verbrand.
  Het wil nog verder maar het ziet hier niets
dan verschroeide aarde, ’t vuurvaste land.
invoer 7/03/2015 – verwerkt op 17/02/2021, rev. dv@BKC

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego van de auteur sterft in wansmakelijk zelfbeklag als god in ’t diepst van zijn gedachten, het schrijven zelf echter wil van geen wijken weten.
‘het’ rest, begraven in het desolate landschap van een dode taal maar argeloze lezers wekken het sporadisch tot de hel van een onmogelijk leven.

LAIS wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders. het werk zal uiteindelijk uit minimaal 449 dizaines bestaan.

LAIS is dan ook in zekere zin een update van de DELIE van Maurice Scève, een complex werk gepubliceerd in 1544, waarvan alvast de strikte vorm en het aantal dizaines werden overgenomen.

de originele Délie wordt simultaan onderworpen aan een Kathedraalse Lezing in het Scève programma dat NL parafrasen en geannoteerde vertalingen uitvoert.

het dizain van Scève is een oude Franse dichtvorm die na hem in onbruik raakte ten voordele van het sonnet. het telt 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.

in de nu twaalfjarige dans rond de afwezigheid van LAIS werd en wordt er bijwijle ook geflirt met AI gestuurd schrijven en worden er experimentele uitvoerpoorten getest naar beeld en geluid.

bij RADIO KLEBNIKOV kwamen er onder instigatie van de onvermoeibare Arnout Camerlinckx reeds prachtige voordrachten uit LAIS tot stand, een proces dat het schrijven zelf enorm in goede zin heeft beïnvloed. dank u en bravo, Arnout en iedereen bij RK!

https://radioklebnikov.bandcamp.com/music

RADIO KLEBNIKOV heeft op BANDCAMP een ruim aanbod van kwalitatief hoogstaande opnames, extracten uit de wekelijkse uitzendingen. RADIO KLEBNIKOV brengt een unieke, vernieuwende mix van live gelezen lyriek, muziek en geluidscollages.

i tjing hexagram

hexagram 12  (pǐ) – “Blokkeren”

H A R U S M U Z E

83 –  de lege zee zit vol met gebaren

de zee is als het kolkende brein van de aarde.

150 – bind je maar vast aan de mast als het komt

de duur heeft geen bestaan buiten het bewustzijn, en toch lijkt de tijd coherent, dus theoretisch kan het niet anders dan dat elk moment bereikbaar is vanuit elk ander moment, maar al dat tijdreizen helpt ons geen ene zier want 1) we kunnen de ervaren tijd enkel beleven, niet veranderen 2) in/op/van het moment, elke instantie daarvan, kan je hoegenaamd niks onthouden.

173 – angst onthult jou en verhult wat je vreest

dus als je jezelf wil kennen, moet je dóór de angst. wat je dan ontdekt is bepaald onaangenaam, maar je bent wel van je angst verlost. trouwens, als het einde toch onvermijdelijk is, wat heb je dan nog te vrezen? een wedergeboorte? wil je dan opnieuw deze angst?

227 – het echte gebeurt in een handomdraai
294 – wie het zijn pakt kapt gaten in het pact

het rijm in de lyriek is niet alleen een mnemotechnisch trucje. het berijmen van een betoog hielp en helpt bij het ons inprenten en representeren ervan, maar het gebruik heeft vele ‘secundaire’ functies.
het is bevorderlijk voor de muzikaliteit van het taalgebruik, de klankrijkdom en de ritmering zodat onze breinen maximaal geprikkeld worden tot concentratie, luisteren.

het eindrijm creëert samen met binnenrijm en andere assonanties, andere vormen van samenklinken, een ‘harmonie’ in de taal, een ‘overeenkomstigheid’, het draagt bij aan het gebeuren van het tot stand komen van een ‘woordenrijk’, een omgeving voor het taalgebruik, een milieu waarin de lyriek kan plaatsvinden. het schept een Sloterdijkse Sfeer, een binnen.

de berijming kan ook strategisch worden aangewend in de didactiek: rijm is een sterk ideologisch, retorisch wapen.
de berijmde uitspraak verkrijgt immers op miraculeuze wijze het karakter van een ‘ontdekking’.

het rijm moet ‘gevonden’ worden. het zet het lyrische taalgebruik op hetzelfde niveau als de mathesis: de orde, bestond, ‘bestaat’ al in de taal, het is aan de dichter om ‘het juiste woord’ te ‘vinden’.
op die wijze wordt de dichter een ontdekker, een dappere onderzoeker die zich ver waagt in het onbekende, to boldly go where no man has gone before. de dichter verovert, het dirkje kirkt en kapiteint.

aldus wordt duidelijk dat het rijm een ontologie is, in de Neo-Kathedraalse zin van dat woord (daar duidt het woord ‘ontologie’ een besmetting aan met de drang tot het fallische ‘ereignen’, de mortificatie van het gebeuren tot een Zijn): het draagt bij aan het opnemen van de lyriek in de fallische orde van het Zijn en van de Dingen.

het ‘literaire’ betreft evenwel steevast een oneigenlijk gebruik van de gevestigde gewoonte: taalgebruik is taalgebruik waarbinnen het gebruikelijke zich vestigt als het taaleigene, een soort pakt onder de gebruikers, het slijm van het verval dat zich laat inzetten als lijm van het Zijn: het establishment, de verwezenlijking van het Woord en Orde daarvan.

wil dus de literatuur zich niet laten confirmeren tot die Orde, dan zet zij maximaal in op het oneigenlijke gebruik.
de ideologische verwerping van de rijmtechniek is zo duidelijk een volgende stap in de degradatie, het verval van het literaire als literaire.

immers: het begrijpen van de ontologie als ontologie maakt haar bruikbaar als deontologie. zo werkt nu eenmaal de dialectiek (de NKdeE Gignomenologie ontsnapt zelf als ‘leer’ niet daaraan, het verschil dat het verschil maakt is dat zij zichzelf, haar eigenheid, wil opheffen in haar gebruik: het is een naar het vanzelfsprekende degraderende deconstructie van de deconstructie als verval).

wie een gesloten pact als een eigenheid opeist, vergeet de eigenheid van het pact als overeenkomst, verdrag en verwerpt eigenlijk de aanname, het geven van het akkoord en daardoor finaal diegene met wie het pact gesloten is.

maar aan de dialectiek is er geen ontkomen, elke uitweg is slechts een tijdelijke uitweg in de lineaire progressie ervan. het is daarom belangrijk om de dialectiek zèlf om te draaien en die te willen zien niet als dialectische progressie maar als voortschrijdende degradatie: elke hogere stap is in feite een stap dieper in de shit van het verval, de stijgende complexiteit beduidt een verhoogde entropie.

bekijken we de dialectiek aldus omgekeerd dan zien we dat de noodwendig gedachte synthese, die zou beantwoorden aan de zelfverwezenlijking van de Geest enkel een noodwendigheid van de fictie van het Zijn betreft: uit elke synthese druipen immers, mits omgedraaid in de virtualiteit van de potentie een miriade aan mogelijkheden, ‘gemiste kansen’.

door ons denken voortdurend te confirmeren aan de ontologie van het establishment, de Wil tot Verwezenlijken missen we alle kansen tot intuïtieve cohesie in de loop van het verval: we zien niet wat er gebeurt omdat we verblind zijn door het Zijn en we missen wat er zou kunnen gebeuren omdat we onze eigen ogen weigeren te geloven.

op die wijze worden we van wieg tot graf geïndoctrineerd door het dogma van het Zijn.

het is wat het is want het zijn rijmt op pijn.

426 – de weg der ziel verstoft en ’t stof stuift weg

de ziel verstoft, het stof verrot, het rot wil weg, de weg wil ziel, de ziel is er, er is licht, de ziel verstoft, het stof verrot,…
de tweedeling, de duale perceptie van de eeuwige terugkeer in de ekpyrosis-palingenesis is een perceptuele contingentie
contingent is misschien gewoon wat niet vereist is door het gebeuren, en uiteindelijk dus: wat niet gebeurt, de contingentie is wat de mens nodig heeft om het noodzakelijke te kunnen ‘vatten’ en om het geloof in de ‘vrije wil’ te behouden, een straffe soort spacecake. contingent is wat wel menselijk of anders-intelligent kan gedacht worden, en moet, omdat wij het nodig hebben. toeval bestaat niet maar we hebben het nodig om onze illusie van vrije wil in stand te houden.

die verschillende stappen kunnen op elk moment in de cyclus gedacht worden: wanneer de ziel verstoft ‘is het ook zo dat’ het stof verrot etc
en je kan dus net zo goed zeggen dat de stof verzielt, ook dat gebeurt ’terwijl’ de ziel verstoft: de richting is een dimensie, weliswaar voor ons een dwingende dimensie, maar ‘slechts’ een dimensie.

de haan moet maar drie keer kraaien en al die talige constructies storten in tot stoffige ploefwolkjes…

dit is conform de Heracleitosfragmenten rond de ziel die in ons haar dood beleeft en wij die sterven in de ziel, alsook de slaap/wakker metaforen.

en voor de wijzers, de mensen die -ismen nodig hebben: ik begin blijkbaar meer en meer te neigen naar een geradicaliseerd Deleuzianisme waarbij elk dualisme oplost, een hylozooïsme zonder bevoorrechte partner, een pantheïsme zonder god: een het-verhaal, dus.

een open monisme is een monisme dat enkel door een verstokte dualist nog gelezen kan worden als een monisme.

revised & compiled by dv@BKC

de HARUSMUZE is een eigentijds interactief orakel, het Beginsel van een NKdeE generatief schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing.

NKdeE Tarot

steunabonnement (gift) :
IBAN BE22 7340 2968 5847 BIC KREDBEBB

VOLG dirkvekemans.be
Vul je mailadres hieronder in en je krijgt elke dag het werk zo in je mailbox, gratis. jouw mailadres wordt verder niet gedeeld, gebruikt of anderszins bekend gemaakt.

Geef een reactie

NL EN FR RU ZH-CN AM
%d bloggers liken dit:
This website uses the awesome plugin.