Categorieën
lyriek Walg & Rot

spam?

onderstaande tekst met bijhorende afbeelding werd gisteren door de nieuwe haatspuwersbeteugelende algoritmes van FB gebrandmerkt als ‘spam’. het is op korte tijd de tweede keer dat een tekst van mij die eer te beurt viel.

ik gaf aan dat ik het met dat ‘besluit’ oneens was, maar er volgde meteen een bericht dat gezien covid etc. er geen mensen beschikbaar waren om de ‘besluiten’ te herzien.

wanneer gaan onze overheden eindelijk ’s zelf een voor iedereen gratis internet burgerplatform uitbouwen waar ieders rechten en de vrije meningsuiting gegarandeerd zijn? elke vorm van samenleven wordt door deze plaag van ‘sociale netwerken’ die enkel uit zijn op winst, ontwricht tot in haar intiemste plooien.

of gaan we straks onze zonen naar het slagveld sturen terwijl we bedrijven alle sleutels tot onze huizen en onze bezittingen laten verkopen aan de meest biedende? wie de datastromen van de burgers van een land controleert, walst daar binnen als een mes in gelei.

verwijderde tekst:

“afgewerkt tussendoortje in de SPETS-serie. sluit aan bij de Artaud-cartoon, maar dan zonder modellen, louter uit geheugen en mét de vormelijke Filonovwoeker, een voortdurende virale dreiging die uitbarst naarmate ik afwijk van wat ik daadwerkelijk zie in de vlek, maar waar ik de grafische skills nog voor mis om dat op het papier te realiseren. uiteindelijk wordt onder de woekerdruk de mimesis van het ‘onbestaande’ beeld in de inktvlek opgegeven en schiet er binnen de kortste keren van die gefaalde weergave niks meer over.

als ik daar dan wat op doorkauw en daarbij vertrek van de basisthese van de NKdeE omtrent het tekenen die zegt dat je enkel kan tekenen wat je ‘begrijpt’, maar waarbij de tekening dan paradoxaal onthult wat je onder mentale druk niet begrijpen kan of wil of mag, en alle expressie zich afspeelt in de differentie met het mimetisch wél adequaat gerepresenteerde: je tekent wat je niet kan tekenen in de sporen van het falen die je achterlaat als ‘fouten’ t.o.v. een onvermijdelijk bipolair model: de fotografische inhoud van wat je probeert te tekenen en het ideologische tekenmodel ( bv. strikte 19de eeuwse academische lijnvoering en opbouw, of groteske mengelmoezen zoals Cobra-kindertekeningen-met-Art-Brut-gruwel.

niemand die ouder is dan 5 kan nog ‘ideologie-vrij’ tekenen, dat begint eigenlijk al op het moment dat mams of paps het toch niet kunnen laten om te vragen ‘en wat is dat schatteke?’ en dan blijven peuteren tot het kind eindelijk toegeeft dat haar volstrekt betekenisloos gebaar niet perfect weergaf wat ze voelde op dat moment (iets wat niemand uitgesproken krijgt, want dat is maar uiterst beperkt in woorden te vatten), maar nee, dat het inderdaad vast een ‘huis’ IS of een ‘poes’ of welk van die woorden dan ook dat mama bij de derde of vierde poging blij maakte.

daar is niks erg aan, aan die historische stapel van misvattingen, zolang het maar consequent fout is, zijn dat soort explicaties echt wel nuttig, van zodra ze voldoende coherentie hebben kan de esthetiek heus wel hoge intellectuele toppen scheren, je hoeft maar aan Benjamin te denken om dat te beseffen, maar je moet het reducerende en het falsificerende uitgangspunt en de bijwijle nijdige ideologische uitwerking daarvan niet willen blijven ontkennen als je iets zinnigs over het drijfzand achter het woord ’tekenen’ wil communiceren naar iemand die daar wat aan kan hebben. vind ik, want al die mooie theorie heeft de beginnende graficus niks te bieden (mij toch niet 20 jaar geleden toen ik absoluut niks ‘kon’ volgens de boekjes) en ze vermag het imaginaire publiek ook niet een realistische ervaring te geven van hoe al die schitterende kunstobjecten effectief gebeurden en blijven gebeuren omdat ze net op die en die manier in hún ‘leven’ zijn geroepen.

als je mensen reduceert tot ‘wat zij zijn’, dan krijg je massa’s mama’s, papa’s, leraars, schoonmakers, mathematica’s, verplegers, coureuses, naaiers en auteuses maar geen enkele volledige mens.

wij zijn per dag wel honderd van die al dan niet tot in den treure begenderde bestaansprofielen, maar voor het welzijn van het dier mens zijn al die existenties eerder te nemen hindernissen op weg naar een volle beleving van hoe wij hier op aarde kunnen gebeuren, dan dat zij ons zouden helpen in het razende tumult waarmidden wij ons recht dienen te houden

tja, de kunstgeschiedenis heeft het nou eenmaal existentieel nodig om dat simpele feit, dat het humaan functionele in de tekenactiviteit primeert op de productie van al dan niet waardevolle objecten, dat dat zo hoort, dat dat de ‘cultureel gezonde’ tekenactiviteit is als je dat primaat van de praktijk in ere houdt, voortdurend te ontkennen ten faveure van haar hoofdzakelijk mannelijke ‘genieën’ (anders sponsoren bijvoorbeeld de banken die al dat geniaals hebben opgekocht de ongelezen monografieën in de peperdure kunstboeken niet meer), dus daarin vind je enkel tonnen schrijfsels die allemaal jou willen diets maken WAT tekenen is, terwijl je dus beter een uurtje naar een kind kijkt en zo zicht krijgt op HOE tekenen gebeurt.

want al dat Zijn van het Tekenen dat dient enkel de Heren die het verschijnen van de Kunst in de GeldRuimte reguleren, daar heeft verder- buiten de uitbaters van het Frida Kahlo cirque de monoeuil en het Rubenscultenkot en wie daar verder ook nog wat mag meegraaien wegens bewezen trouw en diensten – in het geheel niemand wat aan, al die megashows dicteren enkel het dictaat van de consumptie, hier prop er nog wat extra levensechte roddels bij, want nu ga je eindelijk weten Wat het Is om een Groot Kunstenaar te zijn zoals Frida van ginder en onze Paul van hier en ja hoor je kan de cataloog nu ook in bitcoin betalen we hebben echt alles gedaan om het Werk bij De Mensen te brengen.

als ik daaraan denk staat het maagzuur mij weer dadelijk aan de lippen, de nausée van Sartre is een party drug in vergelijking met de hebberige ebgolven van de walg die mij het niets in wil sleuren en ik kan enkel nog wat gutturale fricatieven uitbrengen als zielsklacht over de ondraaglijke traagheid van het voortschrijdende inzicht.

oei, de pop-ups met de nepprofielen beginnen weer te flikkeren bij dat laatste, seffens komen de Titelagenten van Kundera of de Brigade van Kaufman mij nog klissen voor auteursrechten schendend ondraaglijkheidsgebruik.

sorry è, Milan. nee, maar ‘k heb de film wel gezien, en ja, Juliette é, nadien zijn de woorden in hun lezing van het reeds geziene niks meer waard, dat zal je begrijpen.”



opmerkingen

ik heb de fouten laten staan en de blanco lijnen naar beste vermogen gereproduceerd.

het is vrij scherp hekelproza in een tekst die aanvankelijk enkel de grafische methodiek wou documenteren, maar ja, het uitweiden neemt bij mij in de tekstgleuven daar graag nogal extreme vormen aan, ik maak daar al wel ’s perverse solipsistische tekstfeestjes van, sorry, het zal mijn opvoeding wel weer zijn.
maar dat kan dus niet meer op plaatsen waar iemand het zou kunnen lezen, al het leuke aan dit soort schrijven wordt ons door dat infantiel gepruts daar ontzegt.

ik publiceer enkel nog prentjes met een titelaanduiding op FB voortaan, denk ik.

Geef een reactie