Categorieën
lyriek

Verbinding

Ze staat stil, op blote voeten en er is het kabbelen van lopend water.

Een staketsel – meters hoog, in hout – torent boven haar uit. Zo hoog is het, dat het wel lijkt alsof het stalen kabeltje niet daarvandaan, maar uit de hemelen komt neder gekronkeld.

Het kabeltje lijkt op de remkabel van een fiets, zo eentje dat in elkaar verstrengeld er eigenlijk vele hele dunne zijn. Je haalt je vingers altijd open aan de eindjes daarvan.

De kabel ligt haar op het haar en kronkelt verder langs haar neus weg naar de plankhouten vloer. Zij staat daar maar een beetje te lachen, het water klatert en de kabel krast hoorbaar hoog in het houten staketsel bij de minste wiebel in haar benen. Het is een uiterst gevoelige opstelling. Sensibel, een kwaliteitsverbinding.

Er loopt een jonge man rond ook.

Kom, laat ons er ook wat publiek bij doen, toch? Ze mogen best gezien worden en was er vandaag geen evenement op deze locatie? Kijk, het begint al!

Hij pakt de kabel, windt hem driemaal rond haar middel, zij zegt 1 keer ai, maar echt pijn doet het niet, het is niet dat soort evenement. De kabel loopt nog drie, vier meter verder op de grond, naar het publiek toe, dat ondertussen is gaan plaatsnemen in de donkerblauwe pluchen zetels. Het loopt aardig vol.

Het licht verschiet van wit naar groenig-geel. Er wordt gekucht. Hé, luister!

In de verte horen de deelnemers nu ook het geratel van een oude filmprojector en kijk, daar, links boven haar hoofd kunnen ze het oplichten zien van allemaal close-ups van de meisjes in de films van Charlie Chaplin, kleine stukjes lachende of droef ogende schoonheden, veelal in lompen gehuld.

Er hangt overal dezelfde witte wazigheid rond die jonge vrouwenhoofden. Ik wist niet dat er zoveel mooie vrouwen waren in de films van Chaplin.

In de andere richting, weg van het doek, ziet hij plots het andere eindje kabel. Het eindje daar kronkelt naar het duister achteraan, waar ook zij nu, die dichter bij het publiek staat, als haar ogen zich wat hebben kunnen wennen aan het donker, de contouren van een buffetpiano kan onderscheiden.

Er wordt haar plots iets duidelijk, ze wil al heftig gesticulerend naar hem toe huppelen, maar de kabel zit in de weg en ze dreigt zich nog in het stalen gekronkel te bezeren of te verstikken, zelfs. Het publiek gaat ongerust van oh en ah.

Hij begrijpt het nu ook: vliegensvlug snelt hij naar het andere eind kabel, wikkelt zijn blote buik en benen erin en sleurt zich zo ingewikkeld met veel moeite naar de piano. Hij zet zich moeizaam neer op de kruk en slaat de stofklep open, lacht ’s verlegen naar het publiek en knikt haar dan heel ernstig toe.

Het wordt een largo eerst, de pianoklanken lijken zich voor hen al afdalend van de toekomst naar het nu, in het eerdere klateren van water te spiegelen.

Er staat nu volop spanning op het kabelpaar. Ze weten hoe het hoort. Ze zijn verbonden.

In stilte tellen ze samen af: 3, 2, 1…

invoer (2017)

HEMELNETLYRIEK

lyrische teksten vanop http://vilt.skynetblogs.be 2004-2007
herwerkt voor 2020 en erger

about the RELIQUAIRE

the second NKdeE Reliquaire Program is, like the previous ‘Requichot Rotbak’, a tribute to Bernard Réquichot. it will collect 353 torn drawings on black paper, 11 rejected drawings on white paper, a wasted leaf of gold and some traces of felt.

The Reliquaire Program is virally attached to the parochial ‘Gedicht van de Dag’ (sic) program.

nothing good will come of it.

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

het is goed zeg ik

het is goed zeg ik want nu wij praten,
praten wij veelvoudig in de tijd.
ik leg mij op een vallend blad en het blad valt ook voor jou.
ik hecht mij aan een vaag geluid en het geluid vervaagt bij jou.

donkere gedaante ben ik en ik doe wat mij is opgedragen.
ik doorwaad op zeven plaatsen de meander der verhalen
en ik duw het sloepje voor mij uit waarin jij ligt
met haar te slapen. je dwarrelt lachend weg
omdat je weet hoeveel ik van je hou.

het is goed dat wij het wisten
want hij wou dat het geweten was.

ik breng jou nachtenlang bij jou en hen terecht
ik droom dit nu al vast want morgen is het veel te echt.

hij lacht omdat zij dat zo parmantig zegt:
‘ik hou je hartje bij en ook jouw eerste lach’

Anke Veld, Gabriël

ANKE VELD

ANKE VELD is de internetroman die sinds 2002 gepubliceerd wordt terwijl hij geschreven wordt. de vertelde gebeurtenissen in de roman spelen zich grotensdeels ook simultaan af met de publicatietijd, of relatief korte tijd daarna, waardoor er soms wel eens wat moet worden bijgewerkt (ook Nostrodamus was niet onfeilbaar).

ANKE VELD is het verhaal van de AFLOOP. het is op dit moment niet bekend of het goed of slecht afloopt, maar aflopen doet het, daar kunnen we vooralsnog zeker van zijn.

ANKE VELD bestaat uit 8 plateau’s of ‘velden’ die elk één hoofdpersonage hebben. 18 jaar na de eerste publicaties is het niet langer duidelijk waar in het werk van de auteur de roman begint en waar de realiteit 1kwatongen beweren dat geheel WIKIPEDIA een onderdeel geworden is van de roman, maar dat lijkt ons toch nogal een indianenverhaal. ophoudt, of wat dan wel de realiteit van Anke Veld is. wie is , überhaubt, die Anke Veld?

HET DAGBOEK VAN ANKE VELD

LORENATHAN
ROBESTHER
LODEMAAIKE
ANNAGABRIEL
Klik op een naam voor een Afloop

Steun de Kathedraal, Radio Klebnikov en Platform PLEE!

Koop meer BROL!

NU ONLINE in onze gloednieuwe BROLwinkel!

of op de grote Brolexpo van HET ROT! nog tot nader datum in FLUGZEUG Music-Art-Design te Leuven…Bekijk de volledige Cataloog daarvan (prijslijst met foto’s op FB)

Noten   [ + ]

1. kwatongen beweren dat geheel WIKIPEDIA een onderdeel geworden is van de roman, maar dat lijkt ons toch nogal een indianenverhaal.