Categorieën
lyriek

ruparot #2

niet zomaar iedereen krijgt dit te zien

‘teken des tijds’ – Autodesk sketch

heeft elk tijdperk een teken? is er een vorm denkbaar die een periode, een generatie, een vooraf bepaalde tijdsduur kan kenmerken.
als dat zo is, en alles wijst daarop, voor zover ik kan zien of vermoeden, is elke tijdsbeleving sowieso tenminste gedeeltelijk vooraf bepaald, onherroepelijk gekwalificeerd.

wat is dan het teken van onze tijd? kunnen we dat achterhalen? dan kunnen we ons misschien een deel van al onze vergeefse moeite besparen om iets te willen veranderen.

als het een teken heeft, een vorm, kunnen we het benoemen. als het een naam heeft, kunnen we het vergeten.

NKdeE 2020 – ‘nomen est omen’ – pastel op gekleurd papier- tot het bereik van mijn A4 scanner beperkte scan van een blad van 245×345 mm

jouw voornaam is de manier waarop je bent ingeschreven in de heersende code, het lopende programma van de samenleving waar je in opgroeit.
van voor de wieg nog wordt je dat als programma letterlijk op het lijf gedrukt. het is de init-regel van jouw programma, hoe jij gebeurde, gebeurt en gebeuren zal.

niets of niemand kan dat ooit veranderen en er is, anders bekeken, ook geen verweer tegen mogelijk: elke ontkenning, een naamsverandering in het stadhuis bv., of het dragen van een pseudoniem, bevestigt met versterkte kracht de bepaling.

net zoals uit de fallocratische orde van het Zijn is er aan de parentale bepaling – jouw benoeming, of het nu een een vloek is of een zegen, of gewoon jouw ‘bepaling’, ‘benaming’ of ‘beperking’ – geen ontkomen.

jouw voornaam is en blijft hoe dan ook jouw programma: elke weigering om het uit te voeren is in het talige web van de met schuld en boete beladen betekenissen, de vingerwijzingen van de Zin van het Zijn, ook meteen al een uitvoering, net zoals de afdoener ‘ik doe niet aan politiek’ een politiek statement is.de plaag van de taal begint met je voornaam, Hugo Wouters wist dat ook al.

NKdeE 2020 – ‘niet zomaar iedereen krijgt dit te zien’ – potlood – A4

‘ik teken voor jou mijn liefste
alleen op jou wacht ik en
van jou droom ik en
voor jou teken ik
zodat je kan zien
wat ik niet zeggen kan.’

alleen de mensen zijn zo eenzaam als hun goden.
alleen de mensen zijn zo eenzaam
dat ze spreken, dat ze
van god en liefde spreken nog
terwijl de tijd hun ogen breekt.

niet iedereen krijgt dit zomaar
te zien.