Categorieën
lyriek

het moment (5)

Eufrone* is een atol deinende op de gezangen. maar het getelde uur genereert verbrokkeling: enkele randen buigen al vervaarlijk door naar nergens. het midden laat zich in het midden, het houdt zich stil alsof er ooit.

schuins doorstreept de streep de rekening. ja, het land bevlekt zichzelf met neerslag tot het rot, maar de zomer accepteert gelaten deze vereffening.
de bomen druipen van genot en alle spinnen vangen bot.

gehaaid de mensen draaien mensen spiegels voor de ogen opdat het zicht van hen zou worden afgewend. in hoge nood de regels spreken hun principes aan en worden daarvan slaperig, van zich te tellen moe. foert, zegt het.

het stapt de wereld uit en daalt de 32 treden af in haar: 1. zijn handen splijten duisternis als zee 2. de lijven golven hoogblauw op, langs beide zijden 3. ginds, op de bodem, kronkelt, gitzwart in het droge zand, de toverstaf van het beloofde land 4. …

invoertekst (2015)


over ‘HET MOMENT

deze tekst is uitvoer van het programma ‘HET MOMENT‘.

‘HET MOMENT’ vervolgt ‘LAIS’, een dizain-programma met de Délie van Maurice Scève als voorname invoer, met haar prequel ‘HET’.
samen vormt het drieluik van programma’s een lyrische fictionaliseringscluster, een literair verwordingsproces met een dunne semi-autobiografische verhaallijn en uitgewerkt met virale tekstuele en grafische invoer. een proces dat zichzelf ook recursief gaat herprogrammeren. de auteur is hierbij louter katalysator van de zelfontbranding, asse bij het klare klontje suiker.

de auteursfunctie staat een systematische ver-het-ting van het ‘ik’, van het zelf toe als literaire functie binnen het schrijfproces: het ik wordt een het middels herhaalde doodsbewegingen, afstervingen, verzwijgingen, volgehouden leugens en autodestructieve verheerlijkingen van een onbereikbare geliefde, de fictie van een ander. want elk zijn van het ik verhindert dat het kan gebeuren.

deze weg naar het het-moment, de verwording tot een onzijdige agens wordt ook ideologisch onderschreven vanuit de Neo-Kathedraalse dogmatiek als enig mogelijke sanering van de fallocentrische ‘traditie’ van de literatuur.
de literatuur kan enkel voortbestaan als permanente zelf-moord, transgressie van de ik-cultuur, de opengesperde en gespalkte vreetmuil van het zwarte beest van de consumptiemaatschappij.

de literatuur wordt als non-literatuur de eindoplossing voor uw consumptiestress. deze gedroomde oplossing, evenwel, begint als een walgelijk efficiënte nachtmerrie.

de invoer van ‘HET MOMENT’-programma is een genummerde serie teksten getiteld ‘moment‘ van 2015-2016 die nu door de methodes van het Gedicht van de Dag-programma wordt herwerkt.


*”Night being the appropriate season for these Observances, and being also supposed to have some genial and nutritive influence in itself, was personified, as the source of all things, the female productive principle of the universe, which the Egyptians called by a name that signified Night. Hesiod says, that the nights belong to the blessed gods, as it is then that dreams descend from Heaven to forewarn and instruct men.
Hence night is called ‘euphronè‘ (good, or benevolent) by the ancient poets ; and to perform any unseemly act or gesture in the face of night, as well as in the face of the sun, was accounted a heinous offense.”
Richard Payne Knight, The Symbolical Language of Ancient Art and Mythology, Houton, New York 1876, p.55-56