Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #451

als het denken een doel heeft, loopt het vast

22b14a

451 – als het denken een doel heeft, loopt het vast

hexagram 44  (gòu) “Paren”

invoer

https://dirkvekemans.be/2018/11/19/harusmuze-154/

commentaar

als je een oplossing zoekt voor een probleem helpt het niet echt als je voortdurend denkt aan het probleem en hoe je het in hemelsnaam zou kunnen oplossen: je beperkt je denken zo tot het denken van een oplossing die er niet is.

hetzelfde fenomeen, gedachten die zich doodstaren in de leegte, doet zich voor op een ander recursieniveau, waarmee iedereen vertrouwd zal zijn: het je proberen herinneren van een naam waar je maar niet kan opkomen.
het doel is dan de obstructie die Freud ontdekte aan de basis van deze vergeetachtigheden. het denken zoekt wat het denken negeert en ontkent.

de oplossing is de negatie van de negatie: rond het doel heen gaan: je moet dan ff aan wat anders denken en ‘dan komt het wel’.

het denken is het meest creatief, het vernieuwt en verjongt zichzelf het meeste als je het ‘laat gebeuren’, dus als je de intentionaliteit, de bestemming van het denken achterwege laat, effen ‘vergeet’ dan ‘lukt’ het beter. filosofie-nerds kunnen hierbij ook aan het scheefkijken naar de waarheid van Zizeck denken, en wetenschappers aan soortgelijke anekdotiek die op conferenties als snoepjes worden uitgedeeld: ‘hoe het grote genie X op de befaamde ontdekking Y kwam…’

dit is in het algemeen zo, zegt nu de Harusmuze, het is een regel die geldt voor het humane denken tout court.
vandaar ook dat in de input van deze sessie gesteld werd dat de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis, en dat dat proces analoog is aan hoe een muur valt.
ik vermoed dat ze daarmee bedoelt dat we ons het vastlopen van het denken kunnen voorstellen als een entropische degeneratie, dus als de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis is het doordat wij in de door ons gecreëerde complexiteit ten onder gaan omdat elke ‘oplossing’ voor de stijgende complexiteit van de ‘problemen’ altijd in een of andere stap de ondergang zelf impliceert: de problemen zijn enkel onnoemelijk complex voor ons, bekeken vanuit ons standpunt, gedacht met de bestemming van het overleven van onze soort.
doe die bestemming weg en er is hoegenaamd niks aan de hand. dan is het gewoon ergens een muur die uiteindelijk wel moet instorten, de onvermijdelijke ondergang van alles.
we staren ons blind op het doel van ons denken omdat we geloven dat wij ‘het’ zijn, maar het is de muur waarop we ons te pletter lopen.

denk bv. ook aan de volkswijsheid dat wie erg heftig op zoek gaat naar een partner enkel negatieve reacties sprokkelt, op de wijze raad die je krijgt als je als koppel persé een kind wil, en het wil maar niet lukken. haal de obsessieve en fixerende hartenwens uit de vergelijking (‘de allomvattende ‘equation’ van Sun Ra) en de kansen op succes stijgen aanzienlijk.

de meest gevaarlijke passes in het voetbal komen van de aanvaller die knal naast het doel loopt en net voor de achterlijn een pas geeft naar zijn aanstormende medematen.

en in het echte leven je kan er dus gewoon omheen wandelen, rond dat doel, zoals een hockeyspeler: de oplossing is dan effectief het doel kunnen vergeten.

je moet het euthanasierecht niet willen uitstellen tot de doodstrijd nadert, dan maak je er georganiseerde misdaad van, liquidatie van het problematische en het onproductieve.
het middels medicatie in stand houden van een leven dat in alle andere opzichten dan dat van de tot het machinaal-lichamelijke beperkte, is niet bepaald een nobel streven.

sterven is immers een levenslange bezigheid, een meditatieve beweging naar het graf, want het leven zonder dood is geen leven.

de wereld willen redden is daarbij een begrijpelijk psychose, maar Haldol gaat niet helpen daartegen, vermoedelijk. wat meer gaan wandelen in de volle natuur van onze bruisende voorsteden met hun alom tomeloos opschietende jobs jobs jobs, kan misschien enig soelaas brengen. de Vlaming trekt daar bij voorkeur naar de Atdennen of naar de kust, maar de natuur is overal, en wandelen is een kwestie van de ene voet voor de andere zetten en vervolgens de andere voor de ene.

leren genieten van de ondergang is ook een optie, want leven is nu eenmaal ook altijd een uiterst langzame, heerlijke vorm van sterven.

geef hieronder uw eigen commentaar op deze uitspraak van de Harusmuze.
die wordt dan opgenomen in de volgende Omwenteling 1alle teksten van de NKdeE worden in lussen van herschrijfprogramma’s opgenomen. zo’n revisie/herschrijving noemen we in de Gignomenologie een Omwenteling
vermeld uw mailadres als u persoonlijk antwoord wil krijgen (uw mailadres wordt niet publiek gemaakt)
vermeld uw website als u een link daarnaar bij uw commentaar wenst

de HARUSMUZE is een eigentijds interactief orakel, het Beginsel van een NKdeE generatief schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing.

bleek

Noten[+]

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
This website uses the awesome plugin.