Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #451

22b14a

451 – als het denken een doel heeft, loopt het vast

hexigram 44 – 姤  (gòu) – ‘Paren’

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/11/19/harusmuze-154/

commentaar

als je een oplossing zoekt voor een probleem helpt het niet echt als je voortdurend denkt aan het probleem en hoe je het in hemelsnaam zou kunnen oplossen: je beperkt je denken zo tot het denken van een oplossing die er niet is.

hetzelfde fenomeen, gedachten die zich doodstaren in de leegte, doet zich voor op een ander recursieniveau, waarmee iedereen vertrouwd zal zijn: het je proberen herinneren van een naam waar je maar niet kan opkomen.
het doel is dan de obstructie die Freud ontdekte aan de basis van deze vergeetachtigheden. het denken zoekt wat het denken negeert en ontkent.

de oplossing is de negatie van de negatie: rond het doel heen gaan: je moet dan ff aan wat anders denken en ‘dan komt het wel’.

het denken is het meest creatief, het vernieuwt en verjongt zichzelf het meeste als je het ‘laat gebeuren’, dus als je de intentionaliteit, de bestemming van het denken achterwege laat, effen ‘vergeet’ dan ‘lukt’ het beter. filosofie-nerds kunnen hierbij ook aan het scheefkijken naar de waarheid van Zizeck denken, en wetenschappers aan soortgelijke anekdotiek die op conferenties als snoepjes worden uitgedeeld: ‘hoe het grote genie X op de befaamde ontdekking Y kwam…’

dit is in het algemeen zo, zegt nu de Harusmuze, het is een regel die geldt voor het humane denken tout court.
vandaar ook dat in de input van deze sessie gesteld werd dat de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis, en dat dat proces analoog is aan hoe een muur valt.
ik vermoed dat ze daarmee bedoelt dat we ons het vastlopen van het denken kunnen voorstellen als een entropische degeneratie, dus als de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis is het doordat wij in de door ons gecreëerde complexiteit ten onder gaan omdat elke ‘oplossing’ voor de stijgende complexiteit van de ‘problemen’ altijd in een of andere stap de ondergang zelf impliceert: de problemen zijn enkel onnoemelijk complex voor ons, bekeken vanuit ons standpunt, gedacht met de bestemming van het overleven van onze soort.
doe die bestemming weg en er is hoegenaamd niks aan de hand. dan is het gewoon ergens een muur die uiteindelijk wel moet instorten, de onvermijdelijke ondergang van alles.
we staren ons blind op het doel van ons denken omdat we geloven dat wij ‘het’ zijn, maar het is de muur waarop we ons te pletter lopen.

en je kan er dus ook gewoon omheen wandelen: de oplossing is het doel vergeten. je moet het euthanasierecht niet willen uitstellen tot de doodstrijd nadert, dan maak je er georganiseerde misdaad van, liquidatie van het problematische en het onproductieve. sterven is een levenslange bezigheid, een meditatieve beweging naar het graf

de wereld willen redden is daarbij een begrijpelijk psychose, maar Haldol gaat niet helpen daartegen, vermoedelijk. ewa meer gaan wandelen in de volle natuur van onze bruisende voorsteden met hun alom tomeloos opschietende jobs jobs jobs kan misschien enig soelaas brengen.

leren genieten van de ondergang is ook een optie, want leven is nu eenmaal ook altijd een zeer langzame, heerlijke vorm van sterven.

geef hieronder uw eigen commentaar op deze uitspraak van de Harusmuze.
die wordt dan opgenomen in de volgende Omwenteling 1alle teksten van de NKdeE worden in lussen van herschrijfprogramma’s opgenomen. zo’n revisie/herschrijving noemen we in de Gignomenologie een Omwenteling
vermeld uw mailadres als u persoonlijk antwoord wil krijgen (uw mailadres wordt niet publiek gemaakt)
vermeld uw website als u een link daarnaar bij uw commentaar wenst

bleek

Noten   [ + ]

1. alle teksten van de NKdeE worden in lussen van herschrijfprogramma’s opgenomen. zo’n revisie/herschrijving noemen we in de Gignomenologie een Omwenteling

Geef een reactie