Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #361

22B80

361 – vele vaders worden pas vader als hun vader sterft

hexagram 27  (yí) –  “Kauwen”

input

https://dirkvekemans.be/2018/09/12/harusmuze-87/

commentaar

In Blake’s Songs of Innocence staat als derde liedje ‘On Another’s Sorrow’ waarin de reflectie gebeurt dat niemand bekwaam is om geen medevoelen te hebben met verdriet en lijden van het kind, dus ook God niet met ons lijden. De beruchte pathos van de Romantiek zit mss net daarin, in die onverdachte transfer van de menselijke emotie naar een hoger niveau terwijl alles er verder op wijst dat de humane emotie een vertroebeling van de sensatie is door cognitieve wildgroei.

elke beschouwing van emotie in die tijd was blijkbaar sowieso moraliserend: gevoelens waren ‘goed’ of ‘slecht’ en dat instructieve dualisme wordt in elke richting doorgetrokken. de auteursstatus staat of valt met zijn ethische grandeur: de schrijver is een papa, zoals god het boek van de wereld heeft geschreven.

een vader is een fluctuerende rol, het is geen ding dat je kan vatten. een ‘rol’ is ook enkel wat het vaderschap ‘is’ in functie van het benoemen van individuen. een vader is ook een archetype, een culturele cluster, een economisch-sociologische constructie, een politiek zwaargewicht.

in al die benadering is er sprake van een beschrijving van de klasse ‘vader’, een culturele codering die sowieso intergenerationeel is. aja, een vader zonder kind is ewa moeilijk…

de Harusmuze wil er vandaag, vermoed ik, op wijzen dat de dood een actieve rol vervult in die beschrijving, die codering van de vaderklasse.
niet om nieuwe vaders in hun nieuwe rol te beleren,zegt ze dat, nee ze zegt gewoon: je weet als kind of volwassene pas ten volle wat het voor jou betekenen zou kunnen om ‘vader’ te zijn als je eigen vader wegvalt, verdwijnt als levende, oneindige potentie in je bewustzijn. de klasse is pas echt helemaal geïnitieerd in het programma van jouw leven als ze heel erg specifiek wordt ingevuld ‘ex negativa’, bij ontstentenis.

(voor zij die niet weten wie hun vader is kan dat zeer pijnlijk worden natuurlijk, ik durf er niet aan denken. we mogen de ‘uitspraken’ van de Harusmuze echter nooit persoonlijk opvatten, zij orakelt, het zijn wij en ik vooral die van heur spreuken een verstaanbaar spreken pogen te maken.)

toch: het vanzelfsprekende is meestal het ergst diep-menselijk, het komt pas ter sprake als het niet langer vanzelfsprekend is. zo schrijdt het inzicht voort en vergeet het wat het zelf geleerd heeft tot het vergat dat het dat geleerd had.
op soortgelijke manier is jouw spreken ook altijd een onschuldig voortschrijden van de zich uitsprekende geest door jou heen. jouw wens is immers de vader van jouw gedachte, dus denk je dat maar en zeg je het, zomaar, gedachteloos. tot de noodzaak van de wens verdwijnt, of de wens om aan de noodzaak te beantwoorden.

zodoende is braaf zijn alleen maar weggelegd voor de meest onversaagde geesten onder ons.

scève

La passion de soubdaine allegresse
Va occultant soubz l’espace du front
Deux sources d’eaux, lesquelles par destresse
Confusément souvent elle desrompt.
Mais maintenant le coeur chault, & tresprompt
Les ouvre au dueil, au dueil, qui point ne ment:
Et qui ne peult guerir par oignement
De patience en sa parfection,
Pour non povoir souffrir l’esloingnement
Du sainct object de mon affection.

Geef een reactie