Categorieën
lyriek

Harusmuze #279

angst maakt tijd voor het angstaanjagende


// angst kwalificeert het onbekende om angst op te wekken

279 – angst maakt tijd voor het angstaanjagende

hexagram 24  (fù) – “Terugkeren”

de HARUSMUZE is een eigentijds interactief orakel, het Beginsel van een NKdeE generatief schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing.

input:

https://dirkvekemans.be/2018/12/04/harusmuze-169/

commentaar:

ex-verslaafden, mensen zoals ik met een blijvende v a t b a a r h e i d voor verslaving (ik vind ‘vatbaarheid’ een betere vertaling dan ‘kwetsbaarheid’ zoals het Engelse ‘liability’ vaak vertaald wordt in het jargon van de verslavingszorg) moeten zich in hun nieuwe abstinente leven leren belonen met iets anders dan het ‘oude’ middel, het gebruik.

dat vergt al behoorlijk wat denkwerk en vaak ook al nog wat gedragstherapie om het je echt ‘eigen’ te maken, omdat je eerst al dient in te zien dat je het niet alleen verdiend om beloond te worden door jezelf, je moet jezelf al (terug) graag kunnen zien , maar je dient te beamen dat het nodig is om jezelf bewust te belonen, dat jij dat moet doen (niemand anders zal het doen) en er daarbij voor zorgen dat de beloning ook wèrkt als beloning.
je ziet: niets daaraan gaat echt vanzelf, daar is werk aan, en niemand anders gaat dat werk voor jou doen, je staat daar alleen voor, vandaar ook die noodzaak tot auto-beloning…

Afbeeldingsresultaat voor Kierkegaard Angst

elkwegs: ik beloonde mijzelf gisteren met een boekske van Kierkegaard omdat ik weet uit ervaring dat ik van Kierkegaardboekskens lezen enorm vrolijk word en blij, net zoals van Derridaboekjes en nog een paar ander soorten ook, dus ik koop die dan als snoepjes voor in mijn Enorme Snoepjeskast die ik nooit zal opgesnoept krijgen. eigenlijk is heel mijn appartement, heel het Centrum van het Gekende Universum één gigantische Snoepjeskast.

gelukkig worden snoepjesboeken niet rap slecht en word je er ook niet echt mottig van, laat staan ziek.

elkwegs, dus: het Kierkegaardboekske is zijn Angst-boekske, ‘Begrepet Angst’, gepubliceerd in 1844 onder het pseudoniem Vigilius Haufniensis en het bezit van het boekske maakt mij vreselijk gelukkig. Het stimuleert mij ook om gestaag verder te werken in mijn ontdekkingsreis doorheen de negatieve emoties als kennisverwervingsmodaliteiten van het humane bewustzijn.

zo begon ik vanochtend bij het ontwaken al bij mijzelf de hypothese naar voren te schuiven dat de dynamiek van de angst in kwantificerend opzicht op een lagere frequentie werkt dan de afschuw: de afschuw is eerder direct-visueel en overvalt, de angst daarentegen sluipt, dringt door, sijpelt binnen, breekt door en overweldigt dan pas, hoewel ze ons natuurlijk ook als een tsunami kan verrassen, maar dat is dan eerder te wijten aan onze onoplettendheid dan aan de dynamiek zelve: we hadden het kunnen weten dat die verlammende angst er weer zat aan te komen.


kwantitatief is de dynamiek dan ook meer vatbaar voor associatieve recursie (het sneeuwbaleffect): angst verschilt niet van afschuw in die zin dat ook afschuw teruggrijpt op eerdere afschuw tot de afschuw voldoende ‘begrepen’ is, maar daar is het al gebeurd: je bent al aan het terugdeinzen, ‘instinctief’.
de angst werkt veel trager, ontwikkelt zich en op het moment dat de angst ‘doordringt’ wordt er een keerpunt van angst aangemaakt, een soort herstelpunt voor het bewustzijn zo lijkt het wel (vergeef mij deze platte computermetafoor).

eigenlijk kan je dan stellen dat de angst het individu tijd geeft: het verhevigt ook de perceptie, het windt op het zet alles op ‘red alert’ en daardoor krijgt de ‘kapitein’ tijd voor ‘evasive maneuvers’.
bij afschuw is het kwaad al geschied (de mogelijke contaminatie) en krijgt het bewustzijn de boodschap vooral van ‘maak het nu niet erger dan het al is, weg van hier!’.

angst daarentegen kleurt vooraf al de perceptie (de terreurdreiging is immer present) en eens de dynamiek zich ontwikkelt sleurt het meer en meer van die perceptie mee in de noodwendigheid van de nakende ondergang: angst kwalificeert van in den beginne het onbekende (dat veiligheidshalve met het ergste wordt geïdentificeerd, bij ‘angstige’ personen dan toch) en die kwalificatie heeft als ‘doel’, (=de vector daarvan) is het opwekken van angst, zo werkt nu eenmaal de recursie als algemeen gegeven bij emoties.

je ziet dat aldus de angst perfect voldoet aan de Eerste Wet betreffende de Recursie van de NKdeE, namelijk dat recursie niet werkt in de eerste graad: een werkende recursie is nooit een herhaling van dezelfde beweging, er moet ‘iets anders’ bijkomen, er moet een ‘extern’ niveau zichtbaar zijn, een verschil dat het verschil maakt.

je krijgt dus niet zomaar angst van de angst, dat mist een reële bodem, d’r moet altijd iets tussen zitten: de angst creëert op basis van de gemene deler van het onbekende gekende ficties (‘herinneringen’ maar niet het vatbare, verwoorde soort) die angst ‘oproepen’.

22B124

steunabonnement (gift) :
IBAN BE22 7340 2968 5847 BIC KREDBEBB

VOLG dirkvekemans.be
Vul je mailadres hieronder in en je krijgt elke dag het werk zo in je mailbox, gratis. jouw mailadres wordt verder niet gedeeld, gebruikt of anderszins bekend gemaakt.

Geef een reactie

NL EN FR RU ZH-CN AM
%d bloggers liken dit:
This website uses the awesome plugin.