Categorieën
lyriek

Harusmuze #184

184 – “alles is oorlog”, zei Heraclitus, en hij verloor

hexagram 6  –  訟 (sòng) – “Twisten”

  • over het ‘Gedicht van de Dag‘- programma
  • over LAIS en de geaugmenteerde schrijverij
  • LAIS 2021-UIT.docx
  • M0LAIS homepage van het ‘NKdeE mock model’ – werkende generatieve kern van de app in eerste schets
  • M0LAIS docbase waar je de gegenereerde inhoud die ik bezigde terugvindt per dizaine

over LAIS

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego sterft als god in ’t diepst van zijn gedachten maar ergens halverwege niest het van ontzetting in de verzamelde geschriften: het kan niet zonder haar.

LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.
het werk wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders.

M0LAIS

sinds 13/01/2022 laat ik mij hiertoe af en toe en vooralsnog geheel liefdeloos inspireren door de werking van M0LAIS: een NKdeE programmaschets die tijdens de schriftuur van LAIS wordt aangemaakt in Google’s Colaboratory met behulp van een generatief Taalmodel van de TensorFlow Hub Authors van Google (de zgn. Wiki40B Language Models1//die het momenteel laten afweten grr grr).

waarom ?

NKdeE getrouwen kennen het antwoord op die vraag: het zal u leren! voor de niet-ingewijden is de uitleg wat omstandiger, want de Bedoeling van M0LAIS is vaag en meervoudig:

  1. de ervaring opgedaan met de eigen NKdeE herschrijfprogramma’s (die meestal niet veel meer omvatten dan enkele uiterst eenvoudige routines die wel formaliseerbaar en dus programmeerbaar zijn) te versterken met potentieel krachtige, generatieve herschrijfalgoritmes
  2. de praktijk van de zieltogende Nederlandstalige schrijverij wat reanimatieprikkels geven met hedendaagse technieken
  3. verifiëren of ik nu een Cylon ben of niet
  4. heulen met de Vijand, huilen bij de roemloze ondergang van het Avondland met een sjieke werpklak en ervoor zorgen dat mijn Naakte Lijf nog een overlevingskans heeft als de ziekteverzekering het eerder begeeft dan die ultieme Begeerlijkheid.
  5. Sophia van Hanson Robotics verleiden tot een hete romance in het Eeuwige Nu
  6. hulpmiddelen ontwikkelen voor het ‘democratiseren’ van de literatuurbeoefening
  7. het be-doelen van mijn schrijven, er iets mee doen waar een ander nog wat aan kan hebben
  8. en voor jou

input:


//do not confuse it with ignorance: you do not need to ignore what is not there

Noten[+]

Één reactie op “Harusmuze #184”

je vangt veel op, hier in Schermenland, over de ‘strijd’ tussen de ratio en de intuïtie, met overtuigde rationalisten ook en bepleiters van het onzegbare dat enkel via de intuïtie te verkennen en te ervaren is. In de cognitieve wetenschappen (een waarlijk kluwen is dat onderhand) vind je dat terug ook in modellen van de werking van ons bewustzijn, waar er vaak gewerkt wordt met het twee-werkingen model : een snelle, bijna ogenblikkelijke (sic) werking waartoe de instinctieve en ook de emotieve responsen behoren en een trage , beredeneerde werking die de ratio en het contempleren betreft. Er is daarvoor ook een duidelijke neurologische basis, ik weet er te weinig van, maar zulks lijkt onmiskenbaar ‘waar’ te zijn.

Nu vaak lijken die twee werkingenmodellen er op uit om vooral onze rationaliteit af te zonderen van het ‘lagere’, omdat ja, tja die rationaliteit is natuurlijk ook de basis van de wetenschappelijkheid van de bevindingen, wat het ineens een wel heel erg ongelijke strijd maakt, want ja het lagere van de die snelle werking moet ten alle prijze lager blijven want anders klopt het hele plaatje niet meer.

In de NKdeE Bewegingsleer is er van enige strijd totaal geen sprake: het gebeuren gebeurt en is op elk moment zowel rationeel als intuïtief te ‘vatten’ of te ‘ervaren’ en het is net die wisselwerking tussen twee volstrekt imaginaire polen die een totale beleving van het Gebeuren faciliteren.

Vanuit onze Taoïstische inslag verzaken wij Kathedraalnovieten ook geheel aan al die nodeloze dualiteit, maar ja verzaken wil niet zeggen dat we de dualiteit als werking binnen het gebeuren ontkennen. We kennen het als fictie die het echte voor ons ‘ontkent’ en begrijpelijk, bespreekbaar maakt. We ontkennen onszelf om aan het kenbare te verzaken want “de eeuwige Tao / kan niet in woorden worden uitgedrukt / de eeuwige naam / kan niet worden genoemd” (eerste verzen van de Laozi in de vertaling van Kristofer Schippers, ISBN 978 90 450 2780 7 p.23).

Geef een reactie