Categorieën
lyriek

Harusmuze #184

184 – “alles is oorlog”, zei Heraclitus, en hij verloor

hexagram 6  –  訟 (sòng) – “Twisten”

LAIS is de geschiedenis van een verwording. Het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden.
LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. Een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.

over het ‘Gedicht van de Dag‘- programma
over LAIS en de geaugmenteerde schrijverij
LAIS 2020.docx

input:


//do not confuse it with ignorance: you do not need to ignore what is not there

Één reactie op “Harusmuze #184”

je vangt veel op, hier in Schermenland, over de ‘strijd’ tussen de ratio en de intuïtie, met overtuigde rationalisten ook en bepleiters van het onzegbare dat enkel via de intuïtie te verkennen en te ervaren is. In de cognitieve wetenschappen (een waarlijk kluwen is dat onderhand) vind je dat terug ook in modellen van de werking van ons bewustzijn, waar er vaak gewerkt wordt met het twee-werkingen model : een snelle, bijna ogenblikkelijke (sic) werking waartoe de instinctieve en ook de emotieve responsen behoren en een trage , beredeneerde werking die de ratio en het contempleren betreft. Er is daarvoor ook een duidelijke neurologische basis, ik weet er te weinig van, maar zulks lijkt onmiskenbaar ‘waar’ te zijn.

Nu vaak lijken die twee werkingenmodellen er op uit om vooral onze rationaliteit af te zonderen van het ‘lagere’, omdat ja, tja die rationaliteit is natuurlijk ook de basis van de wetenschappelijkheid van de bevindingen, wat het ineens een wel heel erg ongelijke strijd maakt, want ja het lagere van de die snelle werking moet ten alle prijze lager blijven want anders klopt het hele plaatje niet meer.

In de NKdeE Bewegingsleer is er van enige strijd totaal geen sprake: het gebeuren gebeurt en is op elk moment zowel rationeel als intuïtief te ‘vatten’ of te ‘ervaren’ en het is net die wisselwerking tussen twee volstrekt imaginaire polen die een totale beleving van het Gebeuren faciliteren.

Vanuit onze Taoïstische inslag verzaken wij Kathedraalnovieten ook geheel aan al die nodeloze dualiteit, maar ja verzaken wil niet zeggen dat we de dualiteit als werking binnen het gebeuren ontkennen. We kennen het als fictie die het echte voor ons ‘ontkent’ en begrijpelijk, bespreekbaar maakt. We ontkennen onszelf om aan het kenbare te verzaken want “de eeuwige Tao / kan niet in woorden worden uitgedrukt / de eeuwige naam / kan niet worden genoemd” (eerste verzen van de Laozi in de vertaling van Kristofer Schippers, ISBN 978 90 450 2780 7 p.23).

Geef een reactie