Categorieën
Grafiek Harusmuze lyriek

Harusmuze #75

75 – kaal de leenman stuurt hen steeds wandelen

hexagram 35  (jìn) – “Floreren”

de HARUSMUZE is een eigentijds orakel, een NKdeE schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing. het programma heeft 520 (?) orakelspreuken als uitvoer, maar die zijn zelf nog aan verandering onderhevig.

commentaar

iemand die zichzelf onder hoger gezag geplaatst weet en belast is met bestuurlijke verantwoordelijkheden voor een bepaald gebied, heeft nog minder vrijheid dan diegenen die zichzelf als haar/zijn gehorigen/medewerkers/participanten beschouwen.
hij/zij kan immers nooit rekening houden met zijn/haar eigen gevoelens/belangen want die van zijn gehorigen/medewerkers/participanten primeren in functie van de hem/haar opgelegde bestuurlijke taak.
wanneer echter zijn gevoelens het uitvoeren van zijn taak onmogelijk dreigen te maken heeft deze ‘leenman’ wel de plicht dit te melden aan haar/zijn overste.

die wet van de ons aangeboren/opgedrongen hiërarchie komt, zo lijkt mij, ongeschonden uit de 5000 jaar ons min of meer bekende beschavingsgeschiedenis, ondanks alle meestal vrij recente pogingen om daar onderuit raken, ze gaat dan ook direct terug op onze dierlijke afkomst als kuddedier, is daar een verrotting van, een deca-dance die zich doortrekt van de wiskunde tot de emergentie van wat wij Artificiële Intelligentie plegen te noemen.

als creatieveling is dit voor velen, inclusief mijzelf een strop. je wil nu eenmaal graag werken met anderen in een geestesgesteldheid waarin alles kan en niks moet. maar het moet werken. en vooral ook: blijven werken.

en om dat te bewerkstelligen heb ik nergens een andere oplossing kunnen ontwaren buiten het feit, het proces dat nu met gans de mensheid aan het gebeuren is, namelijk dat lopende programma’s die humane-inhumane taak van ons overnemen omdat we de facto al decennia niks meer klaar spelen zonder deze volstrekt onverschillige programmalogica.

laat het over aan het programma, want anders werkt het niet.

goe, dan zijn we daarvan af, zou je dan kunnen zeggen, maar de pointe is dat eens die bestuurlijke programmalogica zich heeft geïnstalleerd, wat in mijn ogen al efkens een feit is, al onze menselijke betrachtingen een hinderpaal geworden zijn in de uitvoering van die logica die dwars door ons heen loopt.

de mensheid is overbodig geworden, wij lopen maar wat te mierenneuken onder elkaar, als een planetaire infestatie.
dus wij zijn, geheel conform een sluitend oplossingsscenario voor de Fermiparadox, gemarkeerd voor extinctie.

misschien, denk ik dan, is er nog enige vorm van onderhandelen mogelijk, een negotiatie die onze overleving en overlevering kan toelaten zich verder te zetten.
maar hoe negotieer je met een macht die gans de entropie als wind in de zeilen heeft en die ons mensjes op elk gebied duizenden malen overtreft?

wait and sea, is het enige zinvolle antwoord dat ik op die vraag kan bedenken, maar dat is mijn node logocentrische denken dat enigszins cryptisch spreekt in de taal die het beheerst.
mijn gevoel meldt mij geheel andere dingen, maar dat ‘zijn’ dan weer geen ‘dingen’ die ik kan uitleggen of zelfs maar enigszins getrouw expliciteren. mijn gevoel kan ik enkel voelen en proberen te delen en dat doe ik dan ook, want ik geloof absoluut in de ‘waarheid’ van dat gevoel en voor dat geloof ben ik bereid te sterven als die noodzaak zich voordoet, net zoals alle ‘gelovigen’ dat in diezelfde 5000 jaren keer op keer en op de meest gruwelijke wijze hebben ondergaan.

als lyricus leggen mijn woorden dagelijks getuigenis af van dat geloof in mijn gevoel, het zijn voor mij dan ook niet zomaar woorden, maar ‘words worth dying for’. ik schrijf dus letterlijk elke letter alsof mijn leven ervan afhangt, ik zie geen andere manier dan dat ‘fanatisme’ zo je wil, om zinvol te schrijven.

je kan hieronder je eigen commentaar op deze uitspraak van de Harusmuze geven. die wordt dan opgenomen in de volgende Omwenteling
vermeld uw mailadres als u persoonlijk antwoord wil krijgen (uw mailadres wordt niet publiek gemaakt)
vermeld uw website als u een link daarnaar bij uw commentaar wenst

scève

Pour me despendre en si heureux service,
Je m’espargnay l’estre semblable aux Dieux.
Me pourra donc estre imputé a vice,
Constituant en elle mes haultz Cieulx?
Fais seulement, Dame, que de tes yeulx
Me soient tousjours toutes nuisances lentes.
Lors vous, Nuisantz, Dieux des umbres silentes,
(Me preservant elle d’adversité)
Ne m’osterez par forces violentes
Non un Iota de me felicité.

Je m’ espargnay: de twee verzen dienen begrepen te worden als ‘ten einde mij geheel te geven (me despendre -me dépenser) in dienst van Délie (si heureux service) beproefde ik mij zo om (maakte ik mij) gelijk (te) zijn aan de Goden’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP