De witte maan

Waanzinnig van het vele baren
te stulpen hoog staat naakt de maan;
door haar verglijdend wanhoopsoog
een manesteek ons toegedaan
wij tasten, talen tevergeefs naar
vruchten van haar lijdensbaan.

Kinderen duizelig of dood!
toen zij met maagdelijke trots
voor ’t eerst de berg op trad:
wat ’n woelen daar te lande plots
hoe elke voet deed wat zij bad!
Welk ’n mannen toen ten dans ontbood!

Vvliegenvangers van de maan
de handen bleek, de vingers lijken
tot dunne naalden been vergaan;
door droom verwit zo kwalijk wij
en weids dat witte spreiden wij
verscheuren al wat wij bereiken.

vrij naar The Crazed Moon van W.B. Yeats

Crazed through much child-bearing
 The moon is staggering in the sky;
 Moon-struck by the despairing
 Glances of her wandering eye
 We grope, and grope in vain,
 For children born of her pain.
 
 Children dazed or dead!
 When she in all her virginal pride
 First trod on the mountain's head
 What stir ran through the countryside
 Where every foot obeyed her glance!
 What manhood led the dance!
 
 Fly-catchers of the moon,
 Our hands are blenched, our fingers seem
 But slender needles of bone;
 Blenched by that malicious dream
 They are spread wide that each
 May rend what comes in reach.