Categorieën
LAIS, 449 dizains

honey, i’m home

In verzen opgebroken schaduw ik
Een fout gelopen wens om één te zijn,
Gemarteld leven tot de laatste snik
Door zwaarlijvige hoeders van de pijn,
Loeders die spuwen de schurft van het zijn.
  Ik was nochtans de zon die  haar bescheen,
Haar licht & wenteling, tot zij verdween
& Nu ik niets omhanden heb, haar maan
Zich oplost in de naam die ik beween,
Nu hark ik hén de dood in hun bestaan.

Geef een reactie