Categorieën
Lopende zaken

nano maaike

&

“Sta zo niet met uw kont te zwieren, seffens komt de wereld klaar”.

Mijn tong raakt net niet haar oorschelp als ik het haar toefluister in de volle zaal. Er gaat een rilling door haar lijf, ze glanst gespannen als een eigenhandig door Cage geprepareerde piano. De eerste spreker komt binnen, het wordt stil in de zaal. De blauwe zijde van haar kleed raakt mijn handen, vervluchtigt, raakt mijn handen weer. Doodsoorzaak: tactiele bedwelming.

We spelen het spel tot het bittere ernst wordt. Alles slaat om. De ramen bedampen. De duisternis valt. De pret die zo onschuldig leek wordt om de hoek door het monster van de dag likkebaardend verzwolgen. Het ontoelaatbare is een klavier, we hadden het niet mogen beroeren. Nu klinken de eerste noten van de fuga klaar & obsceen & de gang naar het stretto is onherroepelijk ingezet. De logica is voor elke stem, elke noot onverbiddelijk. We pogen het met nuances nog te verbloemen maar de erotiek gaat kopje over in het pedalenspel. De monden rondom ons verstommen. De blikken staren wezenloos naar het stralen dat wij in hun midden zijn. Niemand kan aan onze melodie weerstaan. Een duale vlam in de as van de tollende eeuwigheid.

Ik kuch. Maaike lacht. De spreker ademt. De spreker zucht. De spreker schraapt zich omstandig de keel. De spreker is een Pool. De spreker spreekt Pools dus iedereen grijpt naar zijn oortjes.

“Koedievenink laidiesengentelmin” . De vertaling is het schuim op de Volga van een diepe vrouwenstem, ze heeft vast ook nog wat restjes groenige steppe diep in de keel. Het onderwerp is “Artistiek gebruik van genetische algoritmen geprefigureerd in het werk van Pavel Filonov”.

We kwamen omdat we wilden komen, toch? We zitten als mussen in een zwarte vlek slavistenkraaien en kunstraven, iedereen benijdt ons het blos op de wangen.

Straks gebeurt het, telkens weer.

lees verder in MAAIKE, een vlak van Anke Veld pas ten dele herwerkt en uitgebreid.

‘k Heb besloten om maar ( met bengelend handje, vanop afstand) mee te doen met dat Nanowrimo-ding waarbij je in de maand november  50.000 woorden bij elkaar dient te schrijven. Slechts.

Nu, ja, we zien wel waar we uitkomen.

2.118 is dat nu, dat waar. Maar da’s al valsspelen want de stukjes waren er al.

Geef een reactie