Categorieën
Lopende zaken

foto’s SLUIS # 1

sluis1_001 Antoine Boute - Didi de Paris
sluis1 Antoine Boute - Didi de Paris

Vlug toch een paar foto’s van een prachtige eerste SLUIS-avond afgelopen vrijdag in La Maison du Peuple.
Veel heb ik er niet – mensen die zelf foto’s namen gelieve die mij door te sturen, het archief ziet u, het archief!

Het publiek was naar verwachting voor een literaire avond eerder talrijk maar niet te. De Franstaligen dineerden en luisterden, de Vlamingen zaten in het salon en luisterden.

Het afwezige podium bevond zich in een virtuele brandhaard op de taalgrens.

sluis1_003 - Alain Delmotte leest, Didi schrijft, Janpieter Chielens luistert
sluis1_003 - Alain Delmotte leest, Didi schrijft, Janpieter Chielens luistert

Alain Delmotte bracht op onweerstaanbare wijze werk van Gherasim Luca en zichzelf, Arnout Camerlinckx ontketende enkele oude canards & stak zichzelf vele pluimen in zijn pluimenreceptor,  Antoine Boute kwam verrassend uit de hoek met een rustieke walkthrough door het scenario van een onmogelijke film*, Didi de Paris teste op uiterst deskundige wijze de tafels van de zaak op hun retorische bestendigheid, waarna een pauze zich opdrong.

sluis1_002 - Didi de Paris
sluis1_002 - Didi de Paris

Na de pauze mochten we genieten van de ‘eerste lezing’ uit de eerste gedichten van Janpieter Chielens en Karel Dierickx. (Twee goede vrienden zijn dat, dus we zullen maar wat ruzie stoken: Dierickx heeft meer presence, maar de betere verzen zijn van Chielens.)

Enfin, het publiek lustte er wel pap van maar ikzelf  diende mijn zenuwen onder controle te krijgen & mijn lijf & leden ingepakt in plasticfolie voor de eerste try-out van Nottamun Town, iets theatraals voor electronisch versterkte verzenverzetter  &  diverse klankbronnen dat ik speciaal voor het sluisgebeuren heb aangesneden, ge gaat zien dat ook dat weer nooit af gaat geraken.

I. derden zong zó dat haar fans in zwijm vielen & daarna gebeurde er veel maar is alles duister, donker & dof  in mijn memorie. Men vertelt mij heden dat ik werd afgevoerd door enkele zwaarbewapende ordehandhavers.

Verslagenheid giert door mijn kringen. Is dit het voortijdige einde van een veelbelovende loopbaan als perfomant lyricus? Kom ik deze verkoudheid ooit te boven?

———————–

*een pelteuse is een soort graafmachine, naar het schijnt.

5 reacties op “foto’s SLUIS # 1”

Verslagenheid giert door mijn kringen

Huh? Dat klinkt eerder als diarree dan een verkoudheid!
Nu ja, ik betwijfel dat het één of het ànder je voortijdige – euhm – einde dan maar, zal inluiden.
Ik zal hier regelmatig blijven ‘tjekken’, n’waar.
(grijns)

diarree? ja & nee, ik wou gewoon de tweede betekenis van le term ‘beursgang’ initiëren: als een bedrijf (het geschrijf bv) zich in de beurt van de Beurs laat opmerken (noteren), spreken we van een Beursgang. In den beginne is dat allemaal positief, dan stijgt het onderling gekoers der dichtertjes, maar dat ontaardt nogal vlug ( de hormonen weet je) en dan heerst er eerst verslagenheid in onze kringen (de afgewikkelde verzen). Vervolgens begint de verslagenheid te woeden tot ze echt als een alles kaal vretende negativiteit door de verste uithoeken begint te gieren. Op dat ogenblik is de beursgang (bederf van het bedrijf) in haar finale stadium & komt er overheidshulp aan te pas.

Helaas schiet de overheid altijd te kort – ze zouden beter ’s tegoei naar Arno luisteren- & blijven dus de geperforeerde dichterjes in de kou staan, vandaar de verkoudheid.

Als mijn liefste nu nog niet geloofd dat ik écht ziek ben, dan weet ik het niet.

Wat is dat toch met die vrouwen?! Verkoudheden zijn echt lijden voor ons! Dit is àfzien! Waar is uw mededogen? Om de drie seconden aan sex denken en niks meer kunnen, beeld je toch ’s dat moordende ritme in! Het abattement! De verslagenheid! Die Niedergeschlagenheit! Het dismay! In oktober!

Wij hoesten wij rillen wij denken aan U & in het drassige slijmenveld van onze machteloze lichamen glijdt Er een tube richting ondergang naar het zwarte punt, de afstormende poort: onze geopende tube naar de ondergang!

Ah, het eten is klaar.

Éten?
Waar?

Ga ik mee naar de climax (of tubegewijs eruit… denk ik bij nader in/toezien), staat daar verdorie het eten gewoon klaar.
Ge zijt soms te serieus en soms ook niet. Maar dat zeggen ze van mij ook.
Ik heb goesting om hier een kwak neer te schrijven, moest het niet zijn dat ik de letterdoos per ongeluk heb laten vallen. Ik vind niks meer. Nochtans geen verkoudheid hier. Zakdoeken genoeg. Ook geen geld, dus ook geen zorgen. Alles à terme zou men denken. Of niets. Ik heb natuurlijk heel weinig van doen met het gekrakeel van dichtere of verdere woordverhaspelaars. Ik vrees (ik moest net niezen – besmet???) dat dit het einde betekent. Jee, wat een …
Het is me een genoegen uw verkoudheid mede te verspreiden, als bijdrage aan het onderzoek van de ernst van de weerslag ervan op de gevolgen voor het menselijk (ménselijk en niet enkel mannelijk) lijden waarbij uit- en ondergangen het eindpunt zijn.
Ai, ik geloof dat er iets moet doorgesjast worden.
Sorry, DV. Het heeft kop noch staart wat hier staat, maar bekijk het maar als een bijproduct van … tja, iets wat er misschien – bij een vlaag van verstand – wel had kunnen staan.

Waar was dat Eten? Want hier is het niet.

Geef een reactie